16 mei 2014

Aan Jean-Luc

 

         

Ook al zat ik op een rijdende trein toen ik het nieuws vernam, de wereld viel stil. Ongeloof... Je leek je strijd met kanker te overwinnen, en dan plots dit... zo onverwacht. Heel persoonlijk heb ik je nooit écht gekend, en toch, het doet wat... 

Je was premier, leidende kracht van de politiek in ons land, boegbeeld zouden ze dat vandaag noemen, op het moment dat ik mijn eerste stapjes in de politiek zette. Je was en blijft een voorbeeld: nooit op zoek naar tegenstellingen, naar de controverse. Niet geïnteresseerd in imago, in stijl, in politiek gespin. Wel op zoek naar raakpunten, naar oplossingen, naar politieke overeenkomsten waarmee we onze samenleving kunnen verbeteren. Compromissen, weet uw wel. Zo verfoeid door sommigen, maar de enige weg naar resultaten. 

Voor mijn campagne van 2003 namen we samen een foto. Ik herinner me het nog goed, op een regenachtige dag in de vergaderzaal op de 89. Ik heb het altijd wat moeilijk om spontaan te lachen voor een fototoestel, maar dat was toen geen probleem... 

Enkele jaren geleden, hadden we enkele keren telefonisch contact naar aanleiding van de Bijzondere Commissie voor Spoorveiligheid, beter bekend als de commissie Buizingen. Als gewezen verkeersminister, kwam je getuigen in het parlement over de inspanningen die eind jaren '80, begin jaren '90 werden verricht. De telefoons waren heel functioneel, duidelijk, zonder veel small talk zoals je dat zo dikwijls tegenkomt. Op die manier geraak je vooruit... 

De laatste keer zag ik je op het congres in Brugge. Getekend, maar met veel goesting... Het was een ongelooflijk warm moment, je aankomst daar... 

En nu...

Het gaat je goed Jean-Luc, en véél sterkte aan copain Tom & de hele familie.

  

 

 

Twitter

Volg mijn foto's